Amy öleli tam bir yıl olmuş, kendisini pek yakından tanımazdım, ama ölümünün birinci yıl dönümü çok duygulandırdı beni, zira geçen yılki bugünü dün gibi hatırlıyorum. ben okaliptus kafede çalışıyodum, sevgilim vardı, daha ramazan olmamıştı, yaz okulunda insanlar vardı, kafeye saat 12.30da sensormatic'in öğle arasına girmesiyle müşteriler gelmeye başlardı. sonra 3-5 arası durulur, o arada ahmet gelirdi yanıma, ya da mehmet abiyle tavla oynardık. O aralar ece ayhan ve edip cansever okuyordum. sonra akşam postası başlardı 5.30 gibi saat 8buçuğa kadar durmazdı. ben sıcaktan ve yorgunluktan  mahvolurdum. sonra 9buçukte herkesler gidince yemeğimi yer sonrada saat 10da çıkardım. ahmetle buluşurduk genelde. saat 12ye kadar dinlenirdim ben, canım hiç bir şey yapmak istemezdi. zira yorgunluktan dizlerim ağrıyo olurdu hep, sevişirdik, sonra yürüyüşe çıkardık.biz hep yürürdük, kavga edersek basar gider yürürdük, mutlu olsak zıplayarak yürürdük.ben kafede çalışırken çok komik yürüyomuşum ahmet öyle söylüyodu, ördek gibi. yaklaşık 4 yıldır yazdır   çalışıyorum, çalışıyorum dediğim, gerçekten, günde 10 saat, saati 3,5 liraya çalışıyorum yıllardır, ilk defa bu kadar uzuuun süreli bir boşlukta buldum kendimi. bir yerlere gidecek olmamak, dizlerimin geceleri ağrımaması, sıkışık işlerin olmaması, o kadar ilginç geliyo ki. ama fark ettim de beni hayatta tutan bütün bu uğraşlarmış. yaşadığımı hissetmiyorum. şimdi uzayda boşluk kaplamıyor gibiyim, yolda ki insanlar da olmasa, hayalet olduğuma iman edebilirim. onların o bakışları ama varlığımı unutturmuyor bana. kelebek gibi konmak istiyorum kanepenin üzerine, içe eğilip bükülmesin, varlığım etki etmesin. insanlara bakamıyorum. göz göze gelmekten öyle bir kaçıyorum ki, korkuyorum insanların yüzlerine bakmaktan, bana değmelerinden korkuyorum, mal gibiyim yeminlen.