aslen nereliyim biliyor musunuz

galiba kötülüğün kalbinden geliyorum

gururun, kibrin ve çok konuşmanın.

ben de sakin olmak istiyordum bir zamanlar

ve ağırbaşlı

tepkilerimi kontrol edememek filan

bunlar hep sinirsel

ve geçici zannediyordum

sadece zor zamanlarda böyle olurum filan

zor olmayan zaman mı kaldı bugünlerde

eskiden gülerdik güler geçerdik

ne bileyim kızlarla yastıklarla oynardık

sıcak yataklarımıza yatardık konuşmaktan uyuyamazdık

herkese ve her şeye iyilikle yaklaştığım 

ve kimseye hayır demeyi bilemediğim

günlerde

şimdiyse beni kaplayan korku 

beni hırçın yapıyor

hep bir açıklama telaşı içerisinde

ve her şey bana haksızlıkmış gibi görünüyor

itiraz etmekten kendimi yatağa bırakamaz 

gülemez oldum

şimdi de geldim buraya itiraz ediyorum

artık kabullensem

kötülüğe yatkınlığımı

zamanla kalbim buz gibi olur mu benim de

tanıdığım bildiğim diğer kötü insanlar gibi

bencil ve yalnız ama güçlü

ütopyam.

bir şeyler giderek buharlaşıyor, kayıp gidiyor

ve ben tutamıyormuşum gibi

kafamdaki senaryoları

susturamıyormuşum gibi

bu ohal ne zaman geçecek

sarılalım gülelim gülüp geçelim

korkmayalım sıkmayalım sıkılmayalım

bende verecek bir şey pek kalmadı

ama az konuşur çok iş yaparsam

ve kendimden biraz kaçarsam

sepet sepet sevgi dağıtıcam dünyaya

belki o zaman arınırım korkmaktan

önemli olan da niyet zaten.