aslen nereliyim biliyor musunuz

galiba kötülüğün kalbinden geliyorum

gururun, kibrin ve çok konuşmanın.

ben de sakin olmak istiyordum bir zamanlar

ve ağırbaşlı

tepkilerimi kontrol edememek filan

bunlar hep sinirsel

ve geçici zannediyordum

sadece zor zamanlarda böyle olurum filan

zor olmayan zaman mı kaldı bugünlerde

eskiden gülerdik güler geçerdik

ne bileyim kızlarla yastıklarla oynardık

sıcak yataklarımıza yatardık konuşmaktan uyuyamazdık

herkese ve her şeye iyilikle yaklaştığım 

ve kimseye hayır demeyi bilemediğim

günlerde

şimdiyse beni kaplayan korku 

beni hırçın yapıyor

hep bir açıklama telaşı içerisinde

ve her şey bana haksızlıkmış gibi görünüyor

itiraz etmekten kendimi yatağa bırakamaz 

gülemez oldum

şimdi de geldim buraya itiraz ediyorum

artık kabullensem

kötülüğe yatkınlığımı

zamanla kalbim buz gibi olur mu benim de

tanıdığım bildiğim diğer kötü insanlar gibi

bencil ve yalnız ama güçlü

ütopyam.

bir şeyler giderek buharlaşıyor, kayıp gidiyor

ve ben tutamıyormuşum gibi

kafamdaki senaryoları

susturamıyormuşum gibi

bu ohal ne zaman geçecek

sarılalım gülelim gülüp geçelim

korkmayalım sıkmayalım sıkılmayalım

bende verecek bir şey pek kalmadı

ama az konuşur çok iş yaparsam

ve kendimden biraz kaçarsam

sepet sepet sevgi dağıtıcam dünyaya

belki o zaman arınırım korkmaktan

önemli olan da niyet zaten.

Amy öleli tam bir yıl olmuş, kendisini pek yakından tanımazdım, ama ölümünün birinci yıl dönümü çok duygulandırdı beni, zira geçen yılki bugünü dün gibi hatırlıyorum. ben okaliptus kafede çalışıyodum, sevgilim vardı, daha ramazan olmamıştı, yaz okulunda insanlar vardı, kafeye saat 12.30da sensormatic'in öğle arasına girmesiyle müşteriler gelmeye başlardı. sonra 3-5 arası durulur, o arada ahmet gelirdi yanıma, ya da mehmet abiyle tavla oynardık. O aralar ece ayhan ve edip cansever okuyordum. sonra akşam postası başlardı 5.30 gibi saat 8buçuğa kadar durmazdı. ben sıcaktan ve yorgunluktan  mahvolurdum. sonra 9buçukte herkesler gidince yemeğimi yer sonrada saat 10da çıkardım. ahmetle buluşurduk genelde. saat 12ye kadar dinlenirdim ben, canım hiç bir şey yapmak istemezdi. zira yorgunluktan dizlerim ağrıyo olurdu hep, sevişirdik, sonra yürüyüşe çıkardık.biz hep yürürdük, kavga edersek basar gider yürürdük, mutlu olsak zıplayarak yürürdük.ben kafede çalışırken çok komik yürüyomuşum ahmet öyle söylüyodu, ördek gibi. yaklaşık 4 yıldır yazdır   çalışıyorum, çalışıyorum dediğim, gerçekten, günde 10 saat, saati 3,5 liraya çalışıyorum yıllardır, ilk defa bu kadar uzuuun süreli bir boşlukta buldum kendimi. bir yerlere gidecek olmamak, dizlerimin geceleri ağrımaması, sıkışık işlerin olmaması, o kadar ilginç geliyo ki. ama fark ettim de beni hayatta tutan bütün bu uğraşlarmış. yaşadığımı hissetmiyorum. şimdi uzayda boşluk kaplamıyor gibiyim, yolda ki insanlar da olmasa, hayalet olduğuma iman edebilirim. onların o bakışları ama varlığımı unutturmuyor bana. kelebek gibi konmak istiyorum kanepenin üzerine, içe eğilip bükülmesin, varlığım etki etmesin. insanlara bakamıyorum. göz göze gelmekten öyle bir kaçıyorum ki, korkuyorum insanların yüzlerine bakmaktan, bana değmelerinden korkuyorum, mal gibiyim yeminlen.