beni yine depresyon hafif hafif gıdıklarken, hayatımı yavaş yavaş düzene koyarken, artık zibidilik yapmaya halim kalmadığını fark ettiğimde hala çamaşırlarımı ev arkadaşım topluyor bulaşıklarımı ev arkadaşım yıkıyor cebimdeki parayı arkadaşlarım veriyor, telefonum borcumdan ötürü çalışmıyor, yüksek lisansta kolonyal sinema çalışmayı hayal ediyor, bir yandan ertesi günkü sınava hazırlanıyor, bir yandan nasıl çıkıcam ben bu hayatın içinden diye kendimi sorguluyor, yine küfür seansları yokluyor, her şeye rağmen bir yerlerde gizli kalmış huzura inanıyor, içime atılmış kesikleri zamanla kapasam da dışımda izlerini taşıyacağımı biliyor, ev ve düzeni garipsiyor, yine çocuksulaşıyor, kendime bir akıl oturtamıyor, yine mahcup oluyor, hata neredeydi diye soruyor, işin acısı bu soruya onlarca cevap buluyor, bir az daha küçülüyor, hayatın akışını bir süre dondurmak istiyor, acaba yeniden sevebilecek miyim diye sormadan edemiyordum.