sevgililer yazdıkları şiirleri birbirine okumazmış ve bütün kadınlar güzel olmazmış.
e zaten bütün kadınlar da güzel sevmezmiş.
-sevmez.
çok dokunuyor bana,
yan yana durmaya çalışırken kendimize bile fark ettirmeden birbirimizi 'azcık öte'ye itmek.
yarım yamalak sevişmek.
öyle vazgeçivermek.
"senin 'o' olduğunu sanmıştım" dedi, ben "o değilim" dedim.
uzun uzun konuştuk, sevdik birbirimizi,
uzaklaşmak zorunda değiliz, yine sarılıp uyuyabiliriz, dedik,
uyuduk.
uyandığımda arayı açmıştık bile. "ne zaman gittin?" dedim. "üşüdüm" dedi.
"o sensin" demekten nasıl korktum,
komik olmayacağını bile bile espri yaptım,
"ortamı azcık ısıtayım" diye.
buraya da bir tane bile komikli şiir yazamadım.
ara ara dert oluyor.
senle tamamlayacak bir eksiğim yok benim!
boşluklarımı doldurmak gibi bir niyetim yok.
beklentileri ve sanrıları ve rüyaları alın benden,
beni kovarken küçücük bir iyilik yapın hiç değilse.
oysa sen beni hiç incitmedin.
sadece boynunu saatlerce okşamam,
baştan aşağı öpülesi oluşuna alışmam
ve aramızdaki sessizliğin korkudan olduğunu anlamam, anlatmam gerek.
şiirleri birbirimize okumayalım öyleyse,
çirkinliğimize, güzelliğimize destanlar yazmayalım.
ben senin eksikliğinde, sen benim yanlışlığımda
akan suya karışalım.
uykumuz gelir birazdan, sarılalım.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder