içkin

bana kalsa yazarım ya sürekli, olmuyo işte. o kadar fazla insan olduğunu bilmek -yazabilen insan sayısından bahsediyorum şuan da- sinirlendiriyo beni. başkalarının mutsuzluklarını her okuduğum da mutlu olasım geliyo. ve hiç durmadan umut sarıkayanın üstüne kusabilirim.

HAYIIIR KAPAYIIN ÇENENİNİZİİ! en çok ben mutsuzmuşum gibi... ve eğer bende o acılanmalarını ve gece buhranlarını yazanlardan olursam mutsuzluğum mutsuzluğunu-yani ağırlığını-yani aslında gerçek anlamda bana hisseettirdiği acısını- yitirecekmiş gibi geliyo.

o nedenle şimdi ben ve kendim her gece ve gündüz ve her otobüs yolculuğunda yaptığımız gibi bütün o mutsuzluk hallerimizi kendi içimizde birer kitap haline getirip onları kafamızdan atabilmek ve onlardan sonsuza dek kurtulabilmek adına mutsuzluklarımızı-kusmuklarımızı ve son olarak huysuzluklarımızı içimizde yazıp bir kenara atıp bir daha asla yüzüne bakmamak kaidesiyle içimize gömeceğiz.KENDİ İÇİMİZE!

o ve ben.