HAYIIIR KAPAYIIN ÇENENİNİZİİ! en çok ben mutsuzmuşum gibi... ve eğer bende o acılanmalarını ve gece buhranlarını yazanlardan olursam mutsuzluğum mutsuzluğunu-yani ağırlığını-yani aslında gerçek anlamda bana hisseettirdiği acısını- yitirecekmiş gibi geliyo.
o nedenle şimdi ben ve kendim her gece ve gündüz ve her otobüs yolculuğunda yaptığımız gibi bütün o mutsuzluk hallerimizi kendi içimizde birer kitap haline getirip onları kafamızdan atabilmek ve onlardan sonsuza dek kurtulabilmek adına mutsuzluklarımızı-kusmuklarımızı ve son olarak huysuzluklarımızı içimizde yazıp bir kenara atıp bir daha asla yüzüne bakmamak kaidesiyle içimize gömeceğiz.KENDİ İÇİMİZE!
o ve ben.
